Czy całka to pole powierzchni?
Czy potrafisz oszacować pole pod krzywą, a potem przewidzieć, ile pola doda niewielkie przesunięcie końca przedziału? Potrzebujesz pola prostokąta, potęgowania i pojęcia tempa jako ilorazu zmian. Notację całek i pochodnych wprowadzimy po eksperymentach.
Zacznij od niebieskiej krzywej . Zamaluj na zielono obszar pod nią, od 0 do ruchomego końca przedziału . Gdy przesuwasz ten koniec w prawo, obszar rośnie. Jego pole oznaczmy przez .
Rozróżniamy dwie wielkości: wysokość krzywej, , oraz pole zgromadzone do tej pory, .
Zapisuj przebieg badania
W notatniku zapisuj ustawienia odniesienia, przewidywanie i zaobserwowane wartości. Najpierw utrzymuj krzywą i koniec przedziału bez zmian, zmieniając tylko liczbę prostokątów. Później zmieniaj tylko szerokość dodatkowego paska, przy stałej krzywej i końcu przedziału. Przed odczytaniem wyjaśnienia opisz wynik na podstawie zapisanych danych.
Zbuduj obszar z prostokątów
Podziel przedział od 0 do na równe części. Na każdej z nich zbuduj prostokąt, którego wysokość odpowiada wysokości krzywej na lewym końcu. Pole każdego prostokąta wynosi:
Ustal i . Przypadek odniesienia to 4 prostokąty o wysokościach wyznaczonych na lewych końcach. Zanim wybierzesz i , zapisz, czy oszacowanie wzrośnie, czy zmaleje oraz czy będzie za duże, czy za małe. Dla każdej liczby prostokątów zanotuj sumę ich pól i brakujące pole.
Niebieski: wysokość krzywejZielony: obszar i prostokąty
Porównaj wyniki z przypadkiem czterech prostokątów. Czy zmienił się zielony obszar, czy tylko jego oszacowanie? Wyjaśnij kierunek błędu, patrząc na krawędzie prostokątów, zanim rozwiniesz porównanie.
Porównaj swoje wyjaśnienie
Ponieważ wzrasta w tym przedziale, te prostokąty po lewej stronie powodują niedoszacowanie obszaru. Zwiększenie liczby prostokątów zawęża je i przybliża sumę do dokładnego obszaru.
Całka oznaczona mierzy pole ze znakiem między krzywą a osią poziomą. Dla krzywej leżącej nad osią jest to zwykłe pole obszaru pod nią.
Całka jest granicą tych sum, gdy szerokości zbliżają się do zera:
Dolna granica, 0, mówi, gdzie zaczyna się akumulacja. Górna granica, , mówi, gdzie się kończy. Litera oznacza tymczasową pozycję wewnątrz przedziału; użycie go powoduje oddzielenie tej pozycji od punktu końcowego . wskazuje, że integrujemy w odniesieniu do .
W :
Pole zielonego obszaru wynosi 9 jednostek kwadratowych. Wysokość krzywej też wynosi tu 9, ale to zbieg okoliczności: dla wysokość wynosi 4, a pole .
Przesuń punkt końcowy: jeden dodatkowy pasek
Co się stanie, gdy przejdziemy z na ? Dodajemy cienki pasek po prawej stronie. Jego dokładne pole wynosi:
Pozostaw i przyjmij jako przypadek odniesienia. Przed wybraniem i zapisz przewidywania dla dodanego pola oraz pola podzielonego przez szerokość paska. Czy obie wielkości muszą dążyć do zera? Zmieniaj tylko szerokość i zapisuj oba odczyty.
Niebieski: wysokość krzywejZielony: zgromadzony obszarPomarańczowy: dodano pasek
Pasek powiększony poziomo; wysokość skalowana oddzielnie. Przerywany prostokąt: oszacowanie x² Δx.
Porównaj obserwacje z przypadkiem odniesienia. Pasek maleje: czy jego średnia wysokość zachowuje się tak samo jak pole? Zapisz, do jakiej liczby wydaje się dążyć iloraz, i wyjaśnij to za pomocą wysokości krzywej.
Porównaj swoje wyjaśnienie
W przypadku małego pozytywnego wysokość prawie nie zmienia się w poprzek paska. Traktowanie go jako prostokąta daje:
W przypadku i oszacowanie prostokąta wynosi:
Dokładny dodany obszar to . Niewielka dodatkowa kwota pochodzi z krzywej wznoszącej się w poprzek paska.
Do tych skończonych zmian używamy i . Notacja pochodna, , określa szybkość graniczną, gdy zmiana pozioma zmniejsza się do zera.
Po co dzielić dodany obszar przez szerokość?
Współczynnik pyta: ile powierzchni zyskujemy na jednostkę ruchu poziomego?
Dla naszego wąskiego prostokąta:
Dzielenie obszaru przez jego szerokość pozostawia wysokość. W przypadku skończonego paska stosunek stanowi średnia wysokość na tym pasku. Gdy szerokość zbliża się do zera, średnia zbliża się do wysokości krzywej w punkcie końcowym:
Możesz także zobaczyć, że przybliżenie staje się dokładne poprzez rozwinięcie sześcianów:
Ostatnie dwa wyrazy znikają, gdy zbliża się do zera, pozostawiając .
Podstawowe twierdzenie rachunku różniczkowego
Ta sama zależność obowiązuje dla dowolnej funkcji ciągłej :
Tempo, z jakim zmienia się skumulowany obszar, jest równe wysokości pierwotnej krzywej. Jest to część Podstawowego Twierdzenia rachunku różniczkowego dotycząca akumulacji.
Daje także praktyczny sposób obliczania całek oznaczonych. Jeśli , to:
Dla funkcją pierwotną jest . Dlatego obszar od 0 do 3 to .
Wysokość i nachylenie są różne
W tym przykładzie istnieją dwie różne pochodne:
| Wielkość | Formuła | W | Co mierzy |
|---|---|---|---|
| Wysokość krzywej | 9 | Wartość niebieskiej krzywej | |
| Pochodna krzywej | 6 | Jak szybko zmienia się wysokość niebieskiej krzywej | |
| Pochodna obszaru | 9 | Jak szybko rośnie obszar zielony |
Zatem jest nachyleniem funkcji powierzchni i jest równe wysokości niebieskiej krzywej . Nachylenie samej niebieskiej krzywej wynosi .
Wyobraź sobie wodę wpływającą do zbiornika. Jeżeli jest natężeniem przepływu w litrach na sekundę, wówczas jest ilością dodaną w litrach w ciągu sekund. Zróżniczkowanie tej skumulowanej ilości przywraca natężenie przepływu.
Co się stanie, jeśli krzywa spadnie poniżej osi?
Przy granicach biegnących od lewej do prawej, regiony poniżej osi poziomej mają wpływ ujemny. Na przykład:
Trójkąt ujemny od 0 do 1 anuluje trójkąt dodatni od 1 do 2. Ich całkowite pole geometryczne wynosi 1 jednostkę kwadratową, ale ich powierzchnia ze znakiem wynosi 0. Aby zmierzyć całkowite pole geometryczne, całkuj wartość bezwzględną funkcji.
Poza obszarem geometrycznym
Integracja gromadzi stale zmieniające się ilości. Dla ciągłej zmiennej losowej o gęstości prawdopodobieństwa :
Tutaj obszar pod krzywą gęstości reprezentuje prawdopodobieństwo. Wartość oczekiwana kumuluje każdą możliwą wartość ważoną jej gęstością:
W tej formule zakłada się, że oczekiwanie istnieje. Prawdopodobieństwo i oczekiwania to dwa sposoby, w jakie ta sama koncepcja ciągłej akumulacji pojawia się w uczeniu maszynowym.
Zaprojektuj własne porównanie
Wybierz inny dodatni koniec przedziału w zakresie suwaka, różny od 3. Przewidź, do jakiej liczby powinien dążyć iloraz . Utrzymuj ten koniec bez zmian i sprawdź dwie wybrane szerokości paska. Zapisz dodane pole oraz iloraz i wyjaśnij, co potwierdza lub podważa twoje przewidywanie.
W osobnym porównaniu zachowaj koniec przedziału i liczbę prostokątów. Na papierze zastąp lewe końce prawymi przy wyznaczaniu wysokości. Przewidź, czy oszacowanie będzie za duże, czy za małe; uzasadnij to obliczeniem małego przykładu lub rysunkiem. Porównaj dowody z początkowymi przewidywaniami.
Sprawdź rozumowanie
Dla wybranego iloraz wynosi , więc przy malejącej dodatniej szerokości dąży do , choć dodane pole dąży do zera. Dla na dodatnim przedziale prawe końce dają zawyżenie, a lewe — zaniżenie pola. Uzasadnia to wzrost funkcji; kilka prób liczbowych nie stanowi dowodu granicy.
Sprawdź, czy rozumiesz
Wypróbuj pięć pytań dotyczących powierzchni, cienkich pasków i tempa zmian. Wybierz odpowiedź, a następnie użyj , aby zobaczyć uzasadnienie. Możesz wrócić do pytania i spróbować jeszcze raz.
Ucz się dalej
Aby zbadać pochodne jako nachylenia i zobaczyć, jak wpływają na uczenie sieci neuronowej, przejdź do Pochodna: nachylenie w punkcie.